چه کسی دوست دارد امروز به جای او باشد؟

چه کسی می داند در هفته ی گذشته چه بر او گذشته است؟شب بیداری هایش را  چه کسی درک می کند؟ چند ساعت را پای تلفن گذرانده است؟چند جلسه رفته است؟همه ی این ها هیچ افکار بی سر انحام چند بار در ذهن او دور خورده است وجند بار از خود پرسیده برای چه؟چرا؟چرا؟چرا؟

فردوسی پور عزیز! هر خدمتکار صریحی در صدا وسیما چند بار این لحظه ها را تجربه کرده است واین تجربه ها را پایانی نیست.و این کوچه ی بی پایان بی پناهی را نه نای گذر است و نه تاب ماندن.

من از مدیران شجاع صدا وسیما ممنونم والبته خودم هم به آن ها مدیون، ولی من از لحظه ای که مدیری دلسوز و با تمام حسن نیت ،گوینده ای،تهیه کننده ای،نویسنده ای را به اتاقش فرا می خواند وبا ترحم به او راهکار می دهد که چند روزی برنامه نیا یا این هفته مطلب را ادامه نده یا فلانی را دعوت کن تا آب ها از آسیاب بیفتد متنفرم.من از این که با تمام وجود خوبی می خواهی وآنها با تمام وجود تحملت نمی کنند متنفرم.متنفرم که ندانی چرا به عنوان صدای مردم ،بایدبرای عرفی ترین انتقادها  جواب پس بدهی؟

من دلسوزی نمی خواهم .من قانونی می خواهم که امنیت  شغلی من را وتورا و دیگران را تامین کند من مدیر رحیم نمی خواهم من مدیری می خواهم که با قدرت بایستد و بگوید آقا!ما صدا وسیمای جمهوری اسلامی ایرانیم،نه مسوول ماله کشی خراب کاری های شما.نه مجیز گوی مدیران ریز ودرشت مرکز و شهرستان ها که فقط توی این مملکت می توانند مدیر باشند یا نهایتا لیبی.( وهر جای دیگر بودند از فشار!رسانه ها خودکشی می کردند.)

من سندیکا می خواهم که از من حمایت کند،من دادگاه عادل می خواهم که اگر خطا کردم به انصاف جریمه ام کند.من ...آرامش می خواهم.

و تو آقای ناظمی ،گوینده ی محترم ورزشی تو هم به جای دلسوزی قلم بردار و توماری امضا کن و یا هر کار که خود می دانی واز به قول خودت دوستت دفاع کن.بیایید همه ازعادل حمایت کنیم که حمایت از عدل است وانصاف. وحمایت از خودمان.شما کارمندان و مدیران محترم صدا وسیمای جمهوری اسلامی بیایید در این روزها که سی امین بهار آزادی را گرامی می داریم ،آزادی راهم گرامی بداریم.

اما

نود تعطیل نمی شود.این شایعه را کسانی دامن می زنند که از صدا وسیما اطلاعاتی ندارند.نود می ماند ولی با روسیاهی ذغال چه کنیم؟